Yine geçen seneki duygular, istemediğim, kabul etmediğim, bir bok öğrendiğime inanmadığım, sistemini asla doğru görmediğim bir alanda deli gibi çalışıyorum.
Ve ne yazık ki yine aklımda aynı duygu var, OKULU BIRAKMAK...
Düşünüyorum o kadar erdemli bir insan mıyım diye, değilim! İnanmadığım şeyi, sadece dünya için yapmak için zorluyorum kendimi.
Peki bu kimin dünyası? Babamın dünyası, büyükbabamın, amcamın, komşunun, sevgilinin, arkadaşın dünyası!
Onlar inanıyor, bu okulu bitirerek adam olunacağına!
Ama ben inanmıyorum, ne bu okul, ne de onların bakışı benim dünyamın yakınından bile geçmiyor.
Sonra düşünüyorum yaa haklılarsa diye, o zaman bir 5 sene sonra, keşke dersem! Sırf keşke dememekten korktuğum için, bugün hergün keşke diyorum!
Kabullenemiyorum sevmediğim işi...
İleriyi görmeye çalışıyorum, koyamıyorum kendimi bu alana. Ben yaratmalıyım, ben üretmeliyim. Ben ezberleyerek, beynimi köreltmemeliyim!
Ve bu satırlar sonunda 2 gündür ölümüne çalışma, yatakta uykuyla son bulacak!
Fakat o uykunun gelmesi bu gece çok zor!
Yeterince çalışmadığım için mi?
Ya da sınav stresinden mi?
Hayır!
Onurumu yükseltmek adına inanmadığım şeyi yaparak, gururumu kırdığım için!
Sizinle bir de acılarımın parçasını paylaşırsam tam olacak sanırım:)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder