küçük kız

Bu gece bir kız çocuğu beni fotokritikten, feysbuktan, tivitırdan,msnden ekleyerek, bin tane yardım edermisin bana mesajı atmış.
Bu kadar verime nasıl ulaştı bilmiyorum ama kutladım kız çocuğunu:)
17 Yaşımda fotoğrafçı olmak istiyordum, fotoğrafçılık okumak istiyordum. Babama isyan ederek, dershaneyi bıraktım, ders çalışmayı bıraktım. Güzel bir Canon AE1 im var. Onla çıkıp fotoğraf çekiyorum, annem 9 eylül güzel santlardan mezun olduğu için, fotoğrafçılık hocalalarından dersler alıyorum. Lise eteğimle, 9 eylüle gidip, derslere falan giriyorum. Deliler gibi takmış vaziyetteyim:) Yetenek sınavları geldi çattı, bölüm başkanı sınavlardan  3 gün önce, sistemi değiştiriyor ve benim çılgınlar gibi hazırlandığım genel yetenek sınavını bir anda bulmaca gibi, saçma sapan bütünü görme sorularına dönüşüyor ve tabi ki kaldım:) Süper bir portfolyo hazırlamıştım, özene bözene aylarımı almıştı. Hepsini bir çırpıda yırtıp, tüm İzmir sokaklarında ağlaya ağlaya koştum. Çok üzülmüştüm, fakat bugün arkama bakıyorum da, iyi ki kazanamamışım. Çünkü ben seçilmiş özel insan değildim. Çünkü fotoğraf çekmek bu devirde artık öğrenilmez, çünkü teknoloji zaten akıllara zarar. O sebeple sadece fotoğrafçı doğulabilir. Onlarda zaten seçilir...
Neyse işte o dönemde üye olduğum fotokritik adında fotoğraf sitesine, bu durumu yazmıştım. Kız araştırma yaparken bu yazımı bulmuş, ordan da bana ulaşmış.
İşin garip yani, kız benim aynım:) Ailesine karşı gelmiş, dersheneyi bırakmış, sadece fotoğraf çekiyormuş.
Ona hikayemi anlattım, şaşırdı ama tabi ki 17 yaşının verdiği gaz ile, ben gerçekten istiyorum dedi!
Gerçekten isteyemezsin, isteseydin bugün fark etmezdin, daha küçükken fark ederdin ve fark edilirdin dedim. Ama nafile...
Muhtemelen en az benim kadar üzelecek bir kız! Belki hayata küsecek, belki ailesinin dediği oldu diye, onlardan daha da nefret edecek...
Ama demek ki bir sistem var, onu yaşamadan gerçekler öğrenilemiyor...
Umarım yanılırım küçük kız!