Bazen biri ile güzel zaman geçirirsin, paylaşırsın, mutlu olursun, bir gün bir bakarsın o en yakının olmuştur.
Aşik oldun sanarsın, sevdiğini sanarsın. Halbuki sadece onla olmaktan, onla paylaşmaktan mutlusundur.
Bu ikisi arasındaki çizgide nerde olduğunu bilmek en önemlisidir.
Bu zamana kadar kaybetmekten en çok pişmanlık duyduğum insanın, bana bir yazısını buldum.
Gözlerim doldu, o günlerimi hatırladım, özledim ama sandığım aşktan eser yoktu bende...
Halbuki o günler ölüyordum onun için, halbuki sadece çocuktum. Bundan 5-6 yıl önceydi
İşte O ve aşkı:)
"Garip bir gece geçirdim. Hani konuşmuştuk ya; bazı kokular vardır; olmayan kokular... Bir gün gelir o çok sevdiğin kokuyu tekrar duyarsın. "neydi bu dersin" kendine. Belki çözemezsin. ...
.......
Seninle hergün, en kötü dakika bile çok güzeldi kelebek. Çünkü sen olmadığın zaman bile yanımda benimdin. Çünkü hep benimleydin ve hep benim olacaksın. Uzun zamandır en güzel şekilde kokun içimdeolarak, düşünmeden ilk defa yazıyorum. Hoşuma da gitti bunu yapmak.
Hep mutlu ol Bebeğim!"
Sayfa sayfa bir mektup, içinde sanılan aşk, ölümsüz olduğu sanılan sevgi, kocaman kalpler, acılar, aşklar vardı...
Biz miydik o? Sanmıyorum belki de sadece içimizdeki boşluğun derinlerinde kayıplardaydık...
Peki ya sevgi? Hangisi sevgi hangisi aşk!
Belki de hepsini sevdik, belki de hepsine aşık olduk. Her yaşarken de, onu vazgeçilmez tek sandık!...
:)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder